ಎಡಿಟೋ Real ✒ಸಾಹುಕಾರ್ ಅಚ್ಚು
ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ಎಂಥವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು ತರಿಸುವ, ಎದೆಯನ್ನು ನಡುಗಿಸುವಂತಹ ಅತ್ಯಂತ ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಮತ್ತು ಮನಕಲಕುವ ಘಟನೆ. ಮಳೆಗಾಲದ ಭೀಕರತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲದೆ, ಕಣ್ಣು ಕಾಣದ ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಮುದ್ದು ಕಂದಮ್ಮಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಹರಸಾಹಸ ಪಟ್ಟ ಆ ತಂದೆಯ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೇ ಜೀವ ಹಿಂಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆಸರೆಗಾಗಿ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ತೋರಿದ ಮಾನವೀಯತೆ ಸಮಾಜದ ಮೇಲಿನ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತ್ತು ಹೌದು. ಆದರೆ, ಆ ಭರವಸೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಆ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದದ್ದು ಇಡೀ ಸಮಾಜವೇ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ.
ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ಕೈಯೊಡ್ಡಬಾರದು, ಸದಾ ಕಾಲ ಇತರರ ಮೇಲೆ ಹೊರೆಯಾಗಿ ಬದುಕಬಾರದು ಎಂಬ ಅತಿಯಾದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾರೋ ನಮಗಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಒಳಗಣ್ಣಿನ ಸಂಕಟ ಆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಈ ತೀವ್ರ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿರಬಹುದು. ಪ್ರಪಂಚ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯದ ಆ ಮುದ್ದು ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಸಮಾಜವಾಗಿ ನಾವು ಎಲ್ಲೋ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎನಿಸದೇ ಇರದು. ನಾಲ್ಕು ಜೀವಗಳು ಹೀಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ ಹೋಗಿರುವುದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನಾ ಶೈಲಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.
ನಾವು ಇಂದು ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಮಂದಿರ, ಮಸೀದಿ ಮತ್ತು ಉತ್ಸವಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಧಾರೆ ಎರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ದೇವರನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾಣಿಕೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಣವನ್ನು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮದೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ, ಆಸರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವ ಇಂತಹ ದೈನ್ಯ ಕುಟುಂಬಗಳ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ಆ ಎಲ್ಲ ಆಡಂಬರಗಳಿಗೂ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಬಡವರ, ಅಸಹಾಯಕರ ಸೇವೆಯೇ ಭಗವಂತನನ್ನು ತಲುಪುವ ನಿಜವಾದ ಪರಮ ದಾರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವಿನ್ನೂ ಮನಗಂಡಿಲ್ಲ.
ಸುತ್ತಲಿನ ಮನುಷ್ಯರ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ನೋವನ್ನು ಕಾಣದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಲ್ಲಿನ ದೇವರಲ್ಲಿ ಪವಾಡವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೊರಟರೆ, ಇಂತಹ ಘೋರ ದುರಂತಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಈಗಲಾದರೂ ನಾವು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಗಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಇಂತಹ ಅಸಹಾಯಕ ಜೀವಗಳಿಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಗುಣವನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಆ ಮುದ್ದು ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಬಲಿಯಾದ ಆ ಜೀವಗಳಿಗೆ ನಾವು ಕೊಡುವ ನಿಜವಾದ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ ಸಲ್ಲಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
