ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ ಎಳೆಯಲು ಮನುಷ್ಯ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅಲೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದೂರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಅಪರಿಚಿತ ಊರೊಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣನ್ನೇ ನಂಬಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಹದೇ ಒಂದು ಆಸೆಯ ಕನಸು ಹೊತ್ತು, ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧಾರೆ ಎರೆದು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸಾಲ ಮತ್ತು ಕೈಸಾಲದ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತು ದೂರದ ತಮಿಳುನಾಡಿನಿಂದ ಬಂದ ವ್ಯಾಪಾರಿಯೊಬ್ಬ ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನದೊಂದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮಳಿಗೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ.
ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಊರುಗಳಲ್ಲೂ ಆಗಾಗ ಕಾಣಸಿಗುವಂತೆ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು, ಬಟ್ಟೆಗಳು ಹಾಗೂ ದಿನಬಳಕೆಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಒದಗಿಸುವ, ಮೂರೋ ಆರೋ ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ನೆಲೆನಿಲ್ಲುವ ವಸ್ತ್ರಮೇಳದಂಥಾ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಳಿಗೆಯದು. ಇಂತಹ ಮಳಿಗೆಗಳನ್ನು ನಂಬಿ ಬದುಕುವ ಬಡ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಿನದ ಸಂಪಾದನೆಯೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ತಂದ ಸಾಲವನ್ನು ತೀರಿಸಿ, ನಾಲ್ಕು ಕಾಸು ಉಳಿಸಿ ಊರಿಗೆ ಮರಳಬೇಕೆಂಬ ಆತುರ ಅವರದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗೆ ಆ ಊರು ಹೊಸದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಕಾಯಕದ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅಧಿಕಾರದ ಮದ ತಲೆಗೇರಿದ ಸ್ಥಳೀಯ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಆ ಬಡ ವ್ಯಾಪಾರಿ ತನಗೆ ಸೂಕ್ತ ಗೌರವ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೋಪದ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಕೇವಲ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಅಹಂ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ, ಕಾನೂನಿನ ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಆತ ರಾತೋರಾತ್ರಿ ಆ ವಸ್ತ್ರಮೇಳದ ಮಳಿಗೆಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕತ್ತಲಾಗಿರಬೇಕು. ತಲೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಸಾಲದ ಮೂಟೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯಬೇಕಾದ ವ್ಯಾಪಾರ, ನಾಳೆಯ ಬದುಕಿನ ಆತಂಕ, ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಪರವೂರಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುವುದೇ ಎಂಬ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಹರಿದಿರಬೇಕು.
ಅಧಿಕಾರದ ಬಲದ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಇಡೀ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಪಟ್ಟ ಶ್ರಮ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಆತ ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪವಾಡವೇ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗೆ ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಪರ ಊರಿನವನಾಗಿ ಕಂಡಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ಊರಿನ ಜನತೆಗೆ ಆತ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಬಂದ, ತಮ್ಮದೇ ಊರನ್ನು ನಂಬಿ ಬಂದ ಅತಿಥಿಯಾಗಿದ್ದ. ಒಬ್ಬ ನಿರಪರಾಧಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರದ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಆ ಊರಿನ ಸತ್ಪ್ರಜೆಗಳ ರಕ್ತ ಕುದಿಯಿತು.
