ತನಗಿಂತ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಮಗು ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವ ಏಕೈಕ ಜೀವ ಎಂದರೆ ಅದು ಅಪ್ಪ. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನೇ ಮೊದಲ ಸೂಪರ್ ಸ್ಟಾರ್. ಅವರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಲೋಕ ನೋಡುವಾಗ ನಮಗೆ ಅವರೇ ಪ್ರಪಂಚದ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬಾಲ್ಯ ಕಳೆದು ಹದಿಹರೆಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಪ್ಪ ನಮಗೆ ವಿಲನ್ ತರಹ ಭಾಸವಾಗಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಬಯಸಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಶತ್ರುವಿನಂತೆ ಅವರು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಗದರಿಕೆ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತು ನಮಗೆ ಅಸಹನೀಯ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.
ಯೌವನದ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತೂ ನಮಗೆ ಕಹಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ನಾವು ಸಂಸಾರದ ನೊಗ ಹೊತ್ತು ಅಪ್ಪನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತೇವೆಯೋ, ಆಗ ನಮಗೆ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತೆ ಬೆರಗಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಅಂದು ಅವರು ಗದರಿದ್ದರ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಕಾಳಜಿ, ಅವರು ಹಾಕಿದ ಶಿಸ್ತಿನ ಬೇಲಿಯ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ರಕ್ಷಣೆ ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುವುದು ನಾವೂ ಅಪ್ಪ ಆದಾಗಲೇ.
ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎದೆಯಲ್ಲೇ ನೋವನ್ನು ನುಂಗಿ, ಕಣ್ಣೀರು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಒಳಗೇ ಬಿಕ್ಕುತ್ತಾ ನಗುಮುಖ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುವ ಜೀವವದು. ಹೊರಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಮಗುವಿನ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಸುಖಗಳನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ಅಪ್ಪನ ಅಳಲು ಲೋಕಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯದ ಸತ್ಯ. ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎನ್ನುವ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇಯುತ್ತಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಂಪಾದ ನೆರಳು ನೀಡುವ ಆಲದ ಮರದಂತೆ ಅಪ್ಪ ಬದುಕಿರುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಕೇವಲ ಗದರಿಕೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಬದುಕಿನ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತಾ ಮೌನವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಅಪ್ಪ ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಚ್ಚರಿ.
